EMANET ve HIYANET
Emanete hıyanetin en hafif örnekleri çalışma saatlerine uymamak, mesai sırasında başka işlerle meşgul olmak ve görevin hakkını vermemekti. Daha ağır olanları ise kamu malını ve imkânlarını şahsî menfaat için kullanmaya kadar uzanıyordu.
Gıda sektöründeki hileler, bazı belediyelerdeki yolsuzluklar, çıkar amaçlı suç örgütleri, sağlık alanındaki skandallar, fonlarla ilgili kamuoyuna yansıyan usulsüzlük iddiaları, ticari hayatımızdaki güvensizlik ve aldatmalar... Tarla ve ürün desteklemelerinden devlet kredilerine kadar uzanan suiistimaller...
Bir de kendisi için belirlenen ücret veya maaşı yeterli görmeyerek çalışma saatlerini ve görev sorumluluklarını kendi anlayışına göre belirleyen ve kendince mesai saatleri düzenleyip görevini savsaklayanlar...
Kamu malına hıyanet elbette, sadece devlet hazinesinden para çalmak değildir. Kamu kaynaklarını şahsî menfaat için kullanmak, yetkiyi kötüye kullanmak ve hak edilmeyen bir kazancı elde etmek de ihanetin kendisidir.
Hoca efendi, İslâm hukukunda kamu malına hıyanet etmenin gulûl kavramıyla karşılandığını; bu kavramın başlangıçta savaş ganimetinden hakkı olmayan bir şeyi gizlice almak anlamında kullanıldığını, zamanla kamu malına hıyaneti de kapsayacak şekilde anlam genişlemesine uğradığını dile getirip hadis-i şeriflerle örnekler verdi.
O arada her zaman olduğu gibi nadirattan bir örnek olan Hz. Ömer’in mum hadisesini ve Merhum Akif’in Kocakarı ile Ömer şiirindeki mısraları dile getirdi:
“Kenâr-ı Dicle'de bir kurt aşırsa bir koyunu,
Gelir de adl-i İlâhî sorar Ömer'den onu!”
Hz. Ömer’den bu yana bin dört yüz yıl geçmiş. Hâlâ mumdan, kurttan ve koyundan söz ediyoruz. Peki, günümüzün Ömerlerini niçin konuşmuyoruz?
Konuşmadan koptum… Dünün ya da bugünün Ömerlerini düşünmeye başladım. Bunlardan biri, öğrencim geldi aklıma. İmkânım olsaydı: “Bugünün Ömerleri de var hocam!” diye seslenmek isterdim.
Evet, orada seslenemedim. Ancak burada yazayım da içiniz açılsın.
Bu kişi, görevini ibadet aşkıyla yapmakta olan üst düzey bir kamu yöneticisi öğrencimdi. Günün büyük bir bölümünü mesai için harcayan; evli olduğu halde zaman zaman evine gelmeden yeni gün mesaisini sürdüren bir üst düzey kamu görevlisi. Öyle ki üzerindeki elbisesini eşinin bizzat işyerine getirdiği takımla değiştirerek günlük mesailerine devam etmiş ve bundan asla şikâyetçi olmamış bir vatansever...
Bir gün özel otomobilleriyle yolculuk ederken arka koltukta bilgisayarıyla kamu işiyle meşgul olan öğrencimin, yorulduğunu ve artık kendisinin de internette çalışması gerektiğini söyleyen eşine, kullandığı internetin devlete ait olduğunu hatırlatarak itiraz etmesi, en az Hz. Ömer’in özel işinde özel mumu kullanması kadar etkileyici ve aziz değil midir?
Emanet ehli olmak, kimsenin görmediği yerde de emanete sahip çıkabilmektir.Yazmasam olmaz. Bu öğrencime yeni atandığı üst düzey görev için şöyle bir tebrik ve hatırlatma mesajı göndermiştim:
“Selamünaleyküm,
Sevgili ….. ……tebrik ederim.
Hakkaniyet, adalet ve üstün gayretle üstlendiğin görevini yerine getireceğine inancım tamdır.
Hane halkına selamlarımı iletiniz.
Allah yardımcınız olsun.”
Aldığım cevap:
“Allah razı olsun değerli Hocam. İnşallah hayırlı olur.
Güzel duygu, dua ve dilekleriniz için çok sağ olun. Emeklerinize layık olabilirim inşallah.
Görüşmek dileğiyle. Kolaylıklar. Selamlar.”
İşte, size Hz. Ömer'in adalet ve emanet anlayışını yaşatmaya gayret eden günümüz yöneticileri… Asıl mesele, Ömerlerden söz etmek değil; Ömer'in adalet ve emanet anlayışını yaşatabilmektir.