HİÇBİR HAYALİMDE YOKSUN
O küçük aciz dünyamızda, “Tanrıcılık oynama” arzusu yayılmış durumda tüm ruhumuza. İlla büyük olacağız. İlla en mükemmeli bizim olacak. Şu soruyu sormak neden gelmiyor aklımıza. Basit bir soru. Mükemmel nedir? Bir şeyin mükemmel olup olmadığını ne belirler?

Neyse konu dağılıyor. Mümkünse dağılmasın. Yıllar önceydi. Gözlerinde de kalbinde de bitmişti. Boşluğa doğru baktı. Oysa gözlerime bakıyordu. Yanıma yaklaştı. Ve bana şöyle dedi. “Hiçbir hayalimin içinde sen yoksun. Ama yine de seni seviyorum. Sence bu, devam etmeye yeter mi?”
Yetmezdi. Yetmedi de… Önceleri hak vermedim ona. Her zerrem öfkeyle doluydu. Sözüm ona sadece sevmiştim. Hiçbir şey yapmamıştım. Değer vermiştim. Özen göstermiştim. Haksızlıktı bu vs…

Şimdi öyle düşünmüyorum. Ölüme yaklaştıkça insan masumlaşıyor mu ne? Ya da ne bileyim artık hak veriyorum ona. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil. Karşındaki dünyanın en iyi insanı olsa bile zorunda değil. Sevdanın belirlenmiş bir matematiği, fiziği, kimyası yok ki. Aşk tükürdüklerini yalatmasıyla meşhurdur zaten. Olmaz dersin olur. Yapmam dersin yaparsın. Sevmem dersin bir daha… Seversin…
Ve son bir şey… Bir gerçeği anlamak için illa kaybetmen gerekir.
Eyüp TORU