“B” YÜZÜ

Eskiden şarkıları internetten değil kasetten dinlerdik. Plakların usulca değerini yitirdiği günlerde, kasetler ortaya çıktı. İnsanlar sevdiği sanatçıların, şarkıcıların kasetlerini alır, evlerine heyecanla gider, kaseti müzik çalara koyarak dinlemeye koyulurlardı. Kasetin içindeki kâğıtta şarkıların sözleri, çalgıları kimlerin çaldığı, hangi çalgıların kullanıldığı, şarkıların sözlerinin ve müziklerinin kim ya da kimlere ait olduğu, şarkıları kim ya da kimlerin düzenlediği ve albümde emeği geçen herkesin adları yer alırdı. Bizler de o bilgileri okuyup, albüme dair fikir edinmiş olurduk. Kimsenin hakkının kimseye kalmadığı güzel günlerdi. Şimdilerde şarkıyı söyleyenin dışında kimseyi bilmiyoruz. Kim neyi çaldı, kimin emeği var, en ufak fikrimiz yok. 

Kasetler iki bölüme ayrılırdı. A yüzü ve B yüzü… A yüzünde genellikle ticari şarkılar, yani albüm satsın diye yapılmış şarkılar yer alırken, B yüzünde ise, çok fazla tutmayacağı, herkese hitap etmeyeceği düşünülen, iyi ve özel şarkılar yer alırdı. Genelde de bu sanatçının kendine dair, sevdiği benimsediği şarkılar olurdu. Kendi adıma, aldığım kasetlerde en sevdiğim ve bana göre en özel şarkılar, çoğunlukla B’nin son şarkısı olurdu. Yaş aldık ondan mı bilinmez, artık hayatı kasetlere benzetiyorum. Özellikle de kendi hayatımı. Her insanın olduğu gibi, benim de hayatımın iki yüzü var. A yüzü ve B yüzü. A yüzü, işimizde, ilişkilerimizde yükselmek, sevilmek, benimsenmek, değer görmek için uğraştığımız ve genellikle de kendi benliğimizden, değer yargılarımızdan ödün verdiğimiz hayatımız iken, B yüzünde ise; kendi iç dünyamıza yükseldiğimiz, kimselere göstermek istemediğimiz kırılgan, naif duygularımızın bize yansıttıkları var. Çünkü yaşam o kadar sert bir hal aldı ki, kırılgan tarafımızı gösterdiğimiz an, yaşam bizi tükürecekmiş gibi geliyor. Yaşam bizi, güçlü değilsek bile en azından güçlüymüş gibi görünmeye zorluyor. Kibarlık, nezaket yok olup gitti. Kimse kimseden bir şey rica etmiyor günümüzde. Sadece gözünün içine baka baka ve yüzünde iğrenç bir sırıtışla, istediğini alıp gidiyor. Birazcık kibarsan, bunu bir zaaf olarak görüp daha da üstüne geliyor. Her şey ticari artık. Her şey ekonomi. Ekonomik olarak üstün olan, bir anda en iyiler listesine giriveriyor. En iyi romantik, en iyi kibar, en iyi duygusal, en iyi yakışıklı, en iyi sevecen, en iyi hayvan sever, en iyi en iyi en iyi… Hep sen oluyorsun. Ekonomik olarak güçlü değilsen, hiçbir anlamın yok yaşamın içinde. Bir karşılığın yok.  Sözünün bir değeri yok, varlığının bir değeri yok, söylediklerinin bir geçerliliği yok, anlattıklarını dinleyen kimse yok. Yaşamın kendi içindeki A yüzü ile B yüzü arasındaki savaş ne kadar sürer? Kim kazanır bilmiyorum. Ancak eğer, B yüzü yeniden değerli hale gelmezse, dünyanın sonuna az kalmış demektir. Bağıra çağıra diyorum ki ben, dünyayı nezaket kurtaracak. 

Eyüp TORU