COP31’DE DİRENÇLİ ŞEHİRLER MÜCADELESİ VAR
Dünya Antalya'da.
Dünya liderleri Antalya'da.
Türkiye Antalya'da.
Konya, bu zirvenin Başkan Uğur İbrahim Altay ile özel elçisi.
O zaman bizim neyimiz eksik?
Kafamız kel mi?
Evet, kel...
Ama bizim de burada olmamız lazım değil mi?
O zaman biz de COP31'deki yerimizi aldık.
Ve o stant, bu stant, bu konferans, bu konuşma derken Uğur Başkanı dinleyen ekibin içerisinde kendimizi bulduk.
Bu bölümde konuşmacıların, siyasilerin, belediye başkanlarının ve dinleyicilerin ana konusu, iklim değişikliği ile birlikte dünya sıcaklığının +6° yükselmesi halinde insanlığın ne olacağı idi.
Tabii bunu düşünmek dahi istemiyoruz.
Dünyada sıcaklığın +6° yükselmesi demek bir felaket idi.
Bu tartışmaların, soruların ve cevapların altında son konuşmacı, Türkiye'nin dirençli şehirler konusunda sadece konuşmayıp bunun belgesinin, bilgilerinin, istatistiklerinin olması gerektiğine vurgu yaptı.
Ve işte o anda Başkan Uğur İbrahim Altay, Türkiye'de dirençli şehirler konusunda ilk ve tek çalışma yapan şehrin Konya olduğunun kitabını gösterdi.
Biliyorum, belli bir kesim COP31 için büyük eleştiri yapıyor.
İklim değişikliğine gösterilen ilginin, Filistin'de, Gazze'de yağmur altında kalan binlerce çocuk ve kadının neden konuşulmadığını söylüyorlar.
O pencereden baktığımız zaman yüzde 100 haklısınız ve haklıyız.
Ama yine Uğur Başkan'dan örnek vereceğim. Başkan Altay, her konuşmanın ardından yerli ve yabancılara Filistin'i, Gazze'yi unutmayalım diyor.
.....
Belli kesim okurumuzun bize daha fazla kızmaması için bugünkü yazımızı, herkesin kendisine göre ders alması gereken bir anekdot ile noktalayalım.
***
AH VAR MI, TUTAR MI?
İnsan garip bir varlık.
Bir yandan “ah tutar” der, diğer yandan ah alacak her şeyi yapar.
Sanki kendi yaptığı kötülüğün faturası başka birine kesilecekmiş gibi yaşar.
Birine yalan söyler.
“Ben mecburdum” der.
Birini yarı yolda bırakır.
“Benim de kendimce sebeplerim vardı” der.
Birinin güvenini paramparça eder.
“Zaten çok da safmış” deyip geçer.
Ahın tutacağına inanır ama kendisine işleyecek bir adalet olabileceğini kabullenmek istemez.
Çünkü insan, kötülüğü yaparken kötülüğün bedelini düşünmez.
O an, sözde haklı olmanın zevkine, kibrinin sıcaklığına, menfaatinin tatlılığına sarılır.
Ahın sesi o anda duyulmaz, çünkü egonun sesi çok daha yüksektir.
Ama hayat, sessiz adaletleriyle bilinir.
Ahın bedeli hemen gelmez.
Zamanla, şekil değiştirerek gelir.
Bir gün uykusuz gecelere karışır.
Bir gün “keşke” diye başlayan cümlelere sızar.
Bir gün en sevdiği şeyin eksilişiyle kendini gösterir.
İnsan bazen yaptığını unutur, ama hayat unutmaz.
Kimin gönlünü kırdığını, kime haksızlık ettiğini, hangi sevgiyi harcadığını...
Bir yerde, bir şekilde, bir anda önüne getirir.
Ah var mı, tutar mı?
Tutar.
Ama bazen hemen değil, bazen ses çıkarmadan, bazen en mutlu anında tutar.
Bazen yüzüne bir tokat gibi değil, kalbine bir sessizlik gibi iner.
Kimi insan yaptığı kötülüğün farkında değildir,
kimi farkındadır ama önemsemez,
kimi de bilir, ama “nasıl olsa unutulur” sanır.
Ama hiçbir şey gerçekten unutulmaz.
Çünkü ah, unutulmuş bir duanın adalet biçimidir.
Ve sonunda insan şunu öğrenir:
Kırdığın yerden kırılırsın.
İhmal ettiğin yerden eksilirsin.
Ve değersiz hissettirdiğin sevgiden mahrum kalırsın.
O yüzden:
Ah var mı, tutar mı?
Tutar.
Hem de ahı alınanın en çok tutmasını istediği yerden.
…………………….
GÜNÜN OKKALI SÖZÜ
Duymazdan geleni görmezden geleceksin, konu kapanacak.
NE ZAMAN ADAM OLURUZ?
Dünyada ve şehrimizde sadece bizim değil, on binlerce ve milyonlarca insanın da yaşadığını düşünüp ona göre hareket ettiğimiz zaman daha iyi ADAM oluruz.
