YARIM KALMAK üstüne

Her şeyde yarım olmak bir başarı değil aksine hiçbir zaman tam olamayacağını anlamına gelir. Zira bir şeyi biraz bilmek, sadece boş bir avunma şeklidir. Hiçbir şey “tamı olmanın” yerini alamaz. Eksik bilgi, cahilliğin başka bir biçimidir ve çok tehlikelidir. Mevcut düzende, yani yeni Türkiye’de oluşan durumda budur. Kitap özeti okuyarak romancı, bilgilendirme yazılarını okuyarak bilir kişi olup çıktık. 

Yapay zekanın yapaylığında kendimizi bilenler olarak nitelendirdik. Yoldan vazgeçtik, sonlardan keyif alır duruma geldik. Ama şairin dediği gibi; “Varmak değil yoldur güzel olan” … 

Hemen başarı, hemen sonuç, hemen ödül, hemen onaylanmak istekleri usulca bizi depresif bir ruh halini soktu. Son yıllarda antidepresyon ilaçları kullananların sayısının yüzde bilmem kaç artmasının da nedeni budur. Çünkü doğal olandan ayrılmak bizi derin bir yalnızlığa sürükleyecektir. Keşke bunu anlayabilseydik. 

Hep mutlu olmayı beklemek, neresinden bakarsanız bakın hastalıklı bir ruh halidir. Ve muhakkak tedavi edilmesi gerekir. Bu şekilde yaşayabilmek mümkün değildir. Yaşam dediğimiz anlamlı anlamsız şey; zıtlıkların uyumu ile vardır ve öyle ilerler. Acı varsa mutluluk da vardır. Ancak her acıda bir ilaçtan bir kişiden medet umarak birey olabilmemiz imkânsız… 

Bazen yalnız ağlamak gerekir. Bazen sadece ağlamak gerekir. Gözyaşı bir arınma biçimi, bir insan olma belirtisidir. “Ben hiç ağlamam” sözü ruhunu yitirmiş kişilerin sözüdür. İnsan olan ağlar. Canı yanar. Ne yapacağını bilemez durumlara gelir. Sorgular, hüzünlenir. 

Eğer gerçekten mutlu olmak istiyorsak öğrenmemiz gereken en önemli unsur şudur. Mutluluk da yalnızlık da sadece bizim için. Yaşamın ta kendisidir.