İŞTE O AN !..
Ruh, sağ beyini yönetir. Nefs, sol beyini yönetir. Sağ beyin gelişmediği sürece ruh sağ beyini yönetmekte zorlanır. En sonunda da artık ruh, sağ beyni kontrol edemez hale gelir. İşte o an kalp mühürlenir.
Sağ beyin kontrolü olmayan insan, ruhunun etkisiz olduğu bedene sahip bir insan haline gelir.
Dünya, saat gibi çalışan sol beyinlerin üzerinde yükseliyor. Hesaplar yapılıyor, riskler analiz ediliyor, hedefler belirleniyor ve sistem tıkır tıkır işliyor. Peki ya içerideki o büyük manevi boşluk ? Ya insanın o görünmez pusulası yani ruhu, sessizliğe gömüldüğünde geriye ne kalıyor ?
Eğer bir bedende sağ beyin devre dışı kalırsa, ya da modern dünyanın dayatmalarıyla körleştirilirse; geriye sadece dünyevi hesaplar yapan, duyguları ve hissetmeyi unutmuş "biyolojik makineye" dönüşüyor
Sol beyin kelimelerle, rakamlarla ve düz mantıklarla düşünür. Sağ beyin ise bir tablonun renk paletinde, bir melodiye dökülen hüzünde, bir rüzgarın yaprağa fısıltısında yaşar. Sağ beyin kontrolünün silindiği bir zihin, hayatın sadece teknik detaylarını görür ancak anlamlarını kaçırır.
Bir günbatımına bakıp sadece "güneşin batış saati"ni hesaplayan sol beyin, oradaki hüznü ve ihtişamı hissedemez. Bir insanın gözlerindeki yorgunluğu sadece "uykusuzluk" olarak etiketler. O yorgunluğun ardındaki kırılmış kalbi sezemez.
Sağ beyin susarsa, sanat bir dekor, müzik bir gürültü, sevgi ise sadece kimyasal bir reaksiyona indirgenir. Ruh, ifade edecek bir enstrüman bulamadığı için bedenin içinde sessiz, dilsiz bir mahkûma dönüşür.
Vicdan, merhamet, samimiyet, altıncı his, güzel ahlâ, takva... Bunların hepsi ruhun yönettiği sağ beyin ekosisteminin nimetleridir. Sağ beynini baskın kullanmayan insan, dış dünyadan gelen komutlara körü körüne uyan bir robottan farksızlaşır. Kalbi taş gibi katıdır. Vicdansızdır, merhametsizdir.
Neden yaşadığını, neyi aradığını, attığı adımların ruhuna ne kattığını sorgulamaz. Sadece "yapılması gerekenleri" yapar. İnsanlara koşulsuz itaat ve biat eder. Hakikatı göremez. Onun için "Hakk'a hizmet" kavramı yoktur. "Menfaatini korumak için koşulsuz, şartsız güçlü insanlara itaat" kavramı vardır.
Böyle bir insan, etrafındaki kalabalıklara rağmen derin bir yalnızlık içindedir. Çünkü ruhun başkalarıyla kurduğu o görünmez köprü (empati, ortak duygu, ahenk) yıkılmıştır. Sağ beyin tarafından örülen bu köprü yıkıldığında, artık insan kendi bedeninde yabancılaşır ve şeytana komşu olur.
İnsan olmak, sadece nefes almak veya ayakta kalmak değildir. İnsan olmak; ağlayabilmek, bir şiirin dizesinde duygulanp maziye dalmak, evrenin sonsuzluğu karşısında tefekkür ile tüyleri diken diken olabilmektir.
Bugün, sol beynin egemenliğindeki bu dünyada en çok muhtaç olduğumuz şey, sağ beynimizin o unuttuğumuz sesine kulak vermektir. Çünkü ruh, ancak sağ beyin kapısını araladığında bedeni terk etmez. Nefsi dize getirir ve bedeni harabe bir tapınağa dönüşmekten kurtarır
Belki de asıl soru şudur "Yürüyen bir robotik beden miyiz, yoksa o bedeni evrene ruh ile bağlayan şerefli bir varlık mıyız ?
İşte cevabı, ruhun sağ beynimizde ne kadar nefes alabildiğinde gizlidir...
