SESİNİZİ HİSSETTİKLERİNİZLE DUYURUN
Konunun önemine binaen, inebildiğim kadar derine inerek insan yaşamında hissetmenin yerini olabildiğince kapsamlı bir biçimde siz değerli okurlarımla paylaşma gayreti içerisinde olduğumun bilinmesi icap eden en önemli gerçektir.
Sadece derinliği değil elbette, bu konuyu değerli ve paylaşılması gerektiğini gösteren zorluğunun da yanında tuz biber olması, içeriğini daha farklı açılardan anlatmamın nedenleri arasında yer almaktadır.
Biliyoruz ki her şeyin kolayına kaçarsak ne kendimiz anlattıklarımızdan faydalanabilir ne de bizim kendilerini bilinçlendirmemizi bekleyen topluluklara yol göstermemiz mümkün olur.
Onun için her daim kolayı geride bırakıp bir üst seviyeye çıkabilmenin yolunun zorlukları aşmaktan geçtiğini ilk önce paylaşımcı olarak bizim anlamamız, sonra da karşımıza geçip bize kulak veren ve gönülden inananlara anlatmamız gerektiği bilinciyle yola çıkılmalıdır.
Bahsetmekte olduğum yolu kendimiz yürüyemezsek insanların bizi ciddiyetle dinlemelerini beklemek, onlara yapılabilecek en büyük haksızlık olacaktır.
Hani derler ya, bilmediğin yolda yürümeye çevrendekileri davet etme. Ben de diyorum ki denize açılan geminin kaptanı olmak mesele değil; rotayı şaşırmadan, varmanız icap eden limana vaktinde varabilmektir.
O yüzden insanları karanlıklara sevk etmemek için iç dünyamızda anlamlandırmadığımız her ne olursa olsun, paylaşım yapmaktan kaçınmamız yapacağımız en doğru şey olacaktır.
Birçok bireyin hayatında aklından geçenleri hisleriyle özdeşleştirmekte zorlanarak iç dünyasında canlandırma eğiliminde bulunamadığı gözlemlenmektedir.
Bunun en önemli sebeplerinden bir tanesinin, iç dünyası ile dış dünyasını birbirinden uzak tutmayı tercih etmesi olduğu gösterilmektedir.
İçe kapanmak, insan yaşamında özgüven eksikliğinin en belirgin işareti olmakla birlikte, her şeyi akılla kavramaktan ibaret olduğu fikriyle çıkılmakta olan yolun tamamlanmasına imkân tanımamaktadır.
Bir kimse yapmak için gayret gösterdiği bir işte başarıya ulaşacağını bir tek şekilde düşünüyorsa bilinmelidir ki en büyük yanılgı burada başlar.
Başarılı olmak sadece mantıklı yahut kalben hareket etmekle olmaz. Mantığın ve kalbin birlikte hareket ederek menzile ulaşması, hislere tercüman olmaktan da geri kalmaz.
Bir şahsın iç dünyası aklından bağımsız olmakta ısrarcı davranmaya devam ederse bu demektir ki bahsi geçen birey, zihninde aklını geri plana almanın doğru olduğu inancına yer vermektedir.
Sözü geçen bu durum, hissetme babında en büyük engeli teşkil etmekte; düşüncelerin karanlıklarda yok olup gitmesinde atılan geriye dönülmez bir adım olarak anlamlandırılmaktadır.
Görülen bir gerçek daha var ki onun göz ardı edilmesi, insanoğlunun yaşamında yer ettiğini gözlemlediğimiz denge değişikliklerinde payı olabildiğince büyüktür.
Yüreklerde kopan fırtınanın neleri yıkıp götüreceğini hiçbir şekilde akılla bağdaştırılabilir bir derecede fark etmenin mümkün olmadığı akıllarda bulundurulmalıdır.
Bizler bunu düşünemediğimiz müddetçe hayatın sadece israf edilen bir sudan ibaret olduğunu ve gün geldiği anda bu israf yüzünden uğradığımız kayıpların içerisinde kaybolup gideceğimiz aşikârdır.
Zamanın değeri de burada anlaşılıyor sanırım. Kıymetini bilmeden harcamaktan çekinmediğimiz tek bir dakika bile belli bir süre sonra pişmanlıkla aranır bir nesne hâline gelecektir.
Lakin insanoğlunun bunu anlayabilmesi için belli imtihanlardan geçmesi lazım gelmekte; nelerin, nerelerde ve nasıl olduğunu hissetmeden imtihanın kazanılmayacağını anlaması icap etmektedir.
Hissetmek konusunu yine engellileri ele alarak siz değerli okurlarımla paylaşmaya devam etmenin doğru olduğuna inanıyorum.
Yine diyorsunuz ki, neden engelliler? Engelliler diyorum çünkü hissetmekle alakalı, özellikle körlere bilgi amacıyla sorulan çok fazla soru var ve bunları cevaplamanın doğru olduğunu düşünerek merkeze yine bizleri, yani engellileri koyuyorum.
Engelliler diyorum; aslında engelli kelimesinden hoşnut bir birey olmadığım hâlde engelli diyorum. Nedeni, birçok insanın engelin nerede ve nasıl oluştuğunu görmekten kaçınmasıdır.
Bir nevi mecburiyetten engelli kelimesinin dilimizde olduğunu söylemekte sakınca görmüyorum. Lakin ben bu mecburiyeti deliyor, genellikle kullanımlarımı insanların durumuna göre yapıyorum. Yani körse kördür, sağırsa sağırdır. Aksine, ben bu durumların engel olduğu düşüncesinde değilim.
Gelelim konumuza. Bahsettiğim gruplarda genellikle körlerin dikkat çektiği gözlemlenen bir gerçek olmakla beraber, hissetmekle alakalı birçok soruya maruz kaldığımız ve sözü geçen soruları içeren paylaşımlarla insanların mantıksız düşüncelerden kurtarılması lazım gelmektedir.
Körlerin de hissiyatsız olmadığına dair söyleşiler düzenlenmesi, toplumumuzda gereksiz düşüncelerin yok olmasında önemli bir role sahip olacaktır.
Eğer bahsetmekte olduğum konferanslar verilmezse içerisinde yer aldığımız toplumun zihninde gerçekten engellilere, özellikle körlere dair mantıksız fikirlerin yer etmesinin önüne geçmek mümkün olmaz.
Bunu bizzat yaşayan birisi olarak yazıyorum bunları. Bizim de bir dünyamız var. Hatta birçok alanda başarıdan başarıya koşan dostlarımız, arkadaşlarımız var ve bununla her daim iftihar ediyoruz.
Yani demem o ki hayata geçirdiğimiz her bir işlemi sadece akılla kavramakla kalmıyor, onu belli bir süzgeçten geçirerek iç dünyamızda anlamlandırıp ruhen yaşamanın çabasını gösteriyoruz.
Yaptığımız herhangi bir şeyi ince eleyip sık dokumazsak bize sorulan hiçbir soruya cevap veremez, karşımızda hakkımızda yanlış fikirlere sahip olan bireylerin haklı çıkmasına sağlam bir zemin hazırlamış oluruz.
Benim insanlara engelliler hakkında, özellikle körler hakkında anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki anlatmaya ne satır ne de sayfa yeter.
Onun için diyorum ki bir kör karşısında konuşurken yersiz cümleler telaffuz etmekten kaçınmanız, sizin açınızdan önemli bir kazanım olacaktır.
Bunu neden söylüyorum? Genellikle terslendiğini anlatan şahıslarla karşı karşıya geldim ve nedenini sorduğum zaman anlatılanlar karşısında, “Siz bu kadarla kurtulduğunuza şükredin.” demekten başka bir şey gelmedi elimden.
Çünkü engellileri hissiyatsız olarak düşünen kimselere söylenecek en doğru şeyin bu olduğunu düşündüm. Yaşanan olayların fikrimi desteklediğine inanıyorum.
İnsanların engellilerin yaşamları hakkında bilgisiz oldukları o kadar açık ki her karanlığı bir aydınlığın desteklediğini görmezden gelmek birçok bireyin işine geliyor.
Bunu sosyal medya platformlarında atılmakta olduğunu gözlemlediğim sahte emojiler olabildiğince açık anlatıyor. Bu durum da bizlerin hangi tür zorluklarla buralara kadar geldiğimizi gölgeliyor.
Yukarıda söylemiştim ya, hissetmenin derin ve zor bir konu olduğunu. Bu konuya dair bir şeyden daha bahsetmeyi uygun görüyor ve hayat açısından öneminin ne kadar büyük olduğunu anlatmadan geçmek istemiyorum.
Işığın da içerisinde bulunduğumuz konuyu destekler bir niteliğe sahip olduğunu düşünerek hayatımızdaki yeri ve önemini anlatmadan geçmeyi doğru bulmuyorum.
Işığı sadece akşam olduğu zaman bir elektrik düğmesine bastığımızda dünyamızı aydınlattığını düşünmenin yersizliği burada ortaya çıkmakta, hakkındaki mantıksız fikirler kendisini olabildiğince belirgin bir hâlde insanlara göstermektedir.
Işık elbette sabah güneşinin doğuşuyla, akşam ise batan güneşin yerini üretilen elektrik ışığına bırakarak dünyamızı aydınlattığı bilinmektedir.
Fakat bunu sınırlandırmak, hayatımız boyunca yapmakta olduğumuz en büyük yanlışlarımız arasında yer almakta; insanlar yine gözlemlenen bir bilinçsizliğin içerisinde oradan oraya savrulmaktadır.
Bunu neden söylüyorum? Cehalet, zihinlerde öyle bir boşluğun oluşmasına sebeptir ki burada yukarıdaki ışık mevzusu devreye girmektedir.
Işığı, ilimin insanlara sağlamakta olduğu aydınlıkların başlangıcı, batması mümkün görülmeyen bir güneş olarak görmek; hayatımız açısından faydası inkâr edilemez bir evre olarak değerlendirilebilir.
Eğer biz bahsetmekte olduğum, dünyamıza anlam veren bu ışığa sırt çevirirsek asıl o zaman hayatımızda hiçbir şeyi akılla kavramak şöyle dursun, iç dünyamızda anlamlandıramaz, ruhen yaşamaktan bihaber oluruz.
Bu söylemlerimi yine okuma bilincinin hayatımız açısından yerini ve önemini açıklayarak güçlendirmek istiyorum. Okumak, insan yaşamında laf olsun diye birkaç kitap sayfası çevirmek değil; aksine, kitapların anlatmak istediği her şeyi anlamak amacıyla onların arasında kaybolmaktan ibarettir.
Bu fikrimi, değerli yazarımız, üstadım diye öğündüğüm kaderdaşım Cemil Meriç'in şu değerli sözleriyle taçlandırmayı uygun buldum:
“Kitap bir limandır, insanlar kırıcı idi, ben de kitaplara kaçtım.”
Bu değerli sözleri kullanıyorum çünkü kitabın ve okumanın değeri ancak böyle özetlenebilir.
İnsanoğlu eline geçen fırsatı değerlendiremediği müddetçe kaybetmeye mahkûmdur. Çabalayarak kazandığın bir şeyin elinden kayıp gitmesini istemiyorsan kıymetini bilmek senin için en hayırlısı olacaktır.
Okuduklarımızı her daim içimizde yaşamamız, bizim ömrümüz boyunca büyük kazanımlara sahip olmamızın en güzel sebebi olacaktır; bu gerçek göz ardı edilmemelidir.
Elimizdekilere layık olduğu kıymeti vermediğimiz andan itibaren hayatımızda geri dönülmesi mümkün olmayan karanlıkların başlaması an meselesidir.
Sözü geçen karanlıklarda kaybolmamak için yapılması icap eden en doğru şeyin, yukarıda üzerine basa basa anlatılan ilim ışığından faydalanmak olduğu bir ömür akıllarda bulundurulmalıdır.
Hayatı hissederek yaşamadığımız müddetçe nefes aldığımızın hiçbir kıymeti olmaz. Unutulmaması lazım gelen bir gerçek daha var ki hissettiğini anlamanın yolu sosyal medya platformlarında atılan sahte emojilerden geçmez.
Söylemiş olduğum gibi, hissetmek istiyorsak hayatın gerçekleriyle iç içe olmak bizi bir adım daha ileriye götürecek, doğrularımızın bir mezara gömülüp yok olmasının önüne geçecektir.
Son olarak şunu söylüyorum: Hissetmek konusunu hafife alınacak bir mevzu olarak görmekten uzak durmak, sizlere hayatın dışarıdan görüldüğü gibi olmadığını en ince ayrıntısına kadar anlattığından emin olarak hareket edin.
Çünkü yanlış yapılan gözlemler, yelken açmaktan çekinmediğiniz fırtınalı denizlerde boğulmanızın sebebi olabilir.
Şunu söylemeden geçmek, konuyu eksik bitireceğimi gösteriyor. Düşüncesiz davranışlar sergilemek, insanoğlunun gözle görülen en büyük eksikliği olarak anlatılmaktadır.
Hissetmeyi değil, manasız düşünceyle hareket etmeyi sizi yolunuzdan alıkoyan eksiklik diyebileceğiniz zihinlerinizin bir köşesinde bulundurmanız, yaşamınıza yön veren gerçek bir pusula olacaktır.
Korkunuz hissetmek değil, karşısına çıktığınız herhangi bir topluma hitap ederken anlatmak istediğiniz mantıksız fikirler yüzünden anlaşılmamak olsun.
Eğer kendilerine karşı sorumluluk duygusuyla yaptığınız paylaşımlarınızı sadece akılla kavramaktan ibaret olduğu fikrine kapılırsanız, karşınıza geçip sizi dinleyenler asıl o zaman sizi hissetmekten aciz bir şahıs olarak itham edecektir.
Üzerinde durmanın yararınıza olduğunu düşündüğüm ithamlara maruz kalmak istemiyorsanız, zihninizde boşlukların yer etmesine sebep olan düşünce eksikliğinden uzak durmak, kendinize yapacağınız en büyük iyilik olacaktır.
Yani anlatmak istediğim, hissettiklerinizi haykırmaktan vazgeçmeyin. Dünyanızda ilim güneşi parlasın, sesinizi cehaletin kısmasına müsaade etmeyin.
