Konya
Parçalı bulutlu
12°
Adana
Adıyaman
Afyonkarahisar
Ağrı
Amasya
Ankara
Antalya
Artvin
Aydın
Balıkesir
Bilecik
Bingöl
Bitlis
Bolu
Burdur
Bursa
Çanakkale
Çankırı
Çorum
Denizli
Diyarbakır
Edirne
Elazığ
Erzincan
Erzurum
Eskişehir
Gaziantep
Giresun
Gümüşhane
Hakkari
Hatay
Isparta
Mersin
İstanbul
İzmir
Kars
Kastamonu
Kayseri
Kırklareli
Kırşehir
Kocaeli
Konya
Kütahya
Malatya
Manisa
Kahramanmaraş
Mardin
Muğla
Muş
Nevşehir
Niğde
Ordu
Rize
Sakarya
Samsun
Siirt
Sinop
Sivas
Tekirdağ
Tokat
Trabzon
Tunceli
Şanlıurfa
Uşak
Van
Yozgat
Zonguldak
Aksaray
Bayburt
Karaman
Kırıkkale
Batman
Şırnak
Bartın
Ardahan
Iğdır
Yalova
Karabük
Kilis
Osmaniye
Düzce
50,5732 %0.21
55,5911 %-0.03
5.731,95 %-3.48

İNSAN İÇİNE ÇIKMAK (!)

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:
Dün bizim şehir hala BAYRAM havasında idi.
Polis, sağlıkçılar, temizlik işçileri gibi ve bizim gibi AMELE kesim dışında insanlarımız BAYRAM rehavetinde lay lay lom yapıyorlardı.
Biz bir gün önceden olduğu gibi hatta bayram sürecinde olduğu gibi çalışmak çalışmak hatta çok çalışmak mecburiyetinde idik.
Zaman zaman siz değerli okurlarımız ile de açık net paylaşıyorum.  
Hani buradan her gün şehrin ülkenin hatta dünyanın bazı yerlerinden farklı konular farklı fotoğraflar paylaşıyoruz yaaa
Bunların pek çoğunu bizi sevenlerden sayanlardan ve inananlardan alıyoruz.
Bugünkü köşe yazımın başlığı olan konu da yine benim için çok değerli olan inanılmaz felsefeci benden çok fazla okuyup benden çok yazan eski Mevlâna bölgesi muhtarı Ahmet Çapanoğlu abimizden aldım.
Dahası Ahmet abimiz bu hikâyeyi gönderdi
Gönderirken de yine damarıma basıyordu.
“Dedem bunu oku ve köşende yaz.
Tabii yazabilirsen.
Sen bu bir yerlere dokunur diye yazamazsın da
Ama benim adım soyadım ile yazabilirsin.
Dahası bu hikâyeyi vakti zamanında Hayati İnanç bir bakanın önünde o cemaate bile yüksek sesle anlatmış”
……………
Ahmet abinin bu kadar gazından sonra hiç yazmaz mıyım?
O zaman önce bu kıssadan hisseyi birlikte okuyalım.
………………..
Harun Reşit bir gün Behlül Dâna Hazretlerini huzura çağırdı ve dedi ki
“Gel Behlül, seni vezir yapacağım.”
Vezir, bakan demek.
Hatta içişleri bakanı demek”
Bu teklifi alan kişi normal şartlar altında ne yapar?
Sevinir herhâlde.
Teşekkür eder, Allah mahcup etmesin, baş üstüne efendim gibi şeyler söyler.
O diyor ki:
– Halife Hazretleri bir danışalım da ondan sonra İnşallah.”
Bir danışayım deyince Harun Reşit kızıyor tabii:
– Danışmak mı?
Ne danışması!
Ben devlet başkanıyım, açıktan atama bu.
Kime danışacaksın?
– Öyle demeyin efendim, bilenlere bir soralım.
Size karşı mahcup olmak istemiyorum.
– Çabuk danış da gel.
Adamın canını sıkma.
Adama görev veriyoruz, danışacakmış!
Çabuk git, gel.
Hemen bir cevap bekliyorum.
– Tabii Efendim, çabuk gelirim.
Tabii aldı bunları bir merak, kime gidiyor bu?
Harun Reşit, bakanlık teklif ettiğim adam kime danışıyor diye Behlül Dâna’nın peşine bir hafiye takıyor.
Hafiyeye diyor ki:
– Kiminle görüştüğünü adım adım izle, kime ne soruyor ne cevap alıyorsa rapor istiyorum.
Behlül Dâna gidiyor, geliyor, koridoru dolaşıp dışarıya çıkıyor.
Peşinde ise gölge gibi bir hafiye var.
Af buyurun, helaya giriyor.
Hafiye de dışarda bekliyor.
Behlül çıktıktan sonra hafiye içeriye bakıyor kimse var mı, orada birisiyle mi görüşüyor diye.
Ama yok içerisi boş.
Dönüyor, tekrar peşine takılıyor.
Behlül Dâna huzura çıkıyor:
“– Halife Hazretleri, danıştım uygun görülmedi; vazifeyi kabul edemeyeceğim”, diyor.
Hafiye tabi işini yapacak, giriyor içeriye ve konuşuyor:
– Efendim yalan söylüyor, kimseyle görüşmedi.
Af buyurun helaya girdi çıktı.
Kimseyle görüşmedi, selamlaşmadı, karşısına insan bile çıkmadı.
Numara yapıyor.
Görev işine gelmedi herhâlde.
Yoksa yaptığı bir istişare yok.
Harun Reşit:
– Bak hakkında ne diyorlar ne dersin?
– Vallahi arkadaş söyledi, oraya gittik danıştık.
– Eee!
Orada kime sordun?
– İşte orada ne oluyorsa onlara sordum.
– Peki, nasıl oldu?
Ne dediler sana?
– Vallahi ben onlara dedim ki bir vezirlik teklifi var.
Ne yapayım?
Onlar da dediler ki:
“Behlülcüğüm, sen bilirsin ama biz düne kadar çok itibarlıydık;
Market raflarında, buzdolaplarında çok kıymetli gıdalardık.
İnsan içine girdik bir gecede geldiğimiz hâle bak.
Akıllı ol!
İnsan içine girme.”
……………..
Ahmet abi ile biz gerçekten abi kardeş gibiyiz.
Ailecek görüşürüz.
Hatta biraz daha iddialı bir ifade de bulunayım mı?
“Ahmet abi ile kardeşinden daha çok konuşuruz”
Ahmet abi bu hikâyeyi bana niye gönderdi biliyorum
Ben dersimi aldım Ahmet abi ama kendimi önleyemiyorum.
Frene basamıyorum
Ahmet abi bana sık sık artık bu mesleği bırakmamı
Bırakamıyorsam da tempomu düşürmemi günde beş vakit söyler.
Ben ne yapıyorum peki?
Bastıkça gaza basıyorum.
Bu konuda terapi almaya çalıştım başarılı olamadık
Her yakınıma söyledim
“Şöyle nefesi kuvvetli bir tanıdığınız yok mu?”
Bu konuda da yardım eden olmadı.
Ahmet abi ben hikâyeden dersimi çıkardım.
Hastalık belli ama ilacı sen söyle(!)
GENÇ NESİL Mİ?
Bakın bir dostum ne yazıyor neyin fotoğrafını bizimle paylaşıyordu
“Uğur abi,
Bu amcamız Kıbrıs Gazisi,
Sabah işe gelirken benimle 41 Nolu Karakayış otobüsüne bindi ve elinde baston oturduğu koltuğa gelene kadar hiç kimse kalkıp da yer vermedi.
Hele hele ki otobüsün ön kısımda özellikle yaşlı, hamile ve engelli vatandaşlarımız için 8’li koltuk bölümü olduğu halde, orada çal patlasın en büyüğü 20 yaşını geçmeyen genç kızlar oturuyorlardı ve hiçbiri kalkıp da yer vermedi.
Amcanın oturduğu koltuk otobüsün arka taraflarında.
Şehit ve Gazilerimiz bizlerin baş tacıdır aileleri de onlar için ne yapsak azdır.
Bayrak gibi bizim kırmızı çizgimizdir.
Bu gençlik nereye gidiyor?
Bunlardan gelecek hayır Allah’tan gelsin.
Marmaray’daki vaka yaşanmasın diye kendimi zor tuttum.
Sizin aracılığınız ile Büyükşehir Belediyemizden bir ricam olacak.
Özellikle otobüs şoförlerimiz bu gibi durumlarda kameradan veya aynadan gördüğünde 8’li koltuğun yaşlılar, engelliler ve hamile kadınlar için gerektiğinde boş bırakılması yönünde uyarıda bulunması.
Aslında vatandaşlık görevimiz ancak uyan yok.
Saygılarımla abi.”
…………..
Bu dostumuz yüzde yüz haklı
Gençlik nereye mi gidiyor?
Vallahi inançlı ve şuurlu gençliği iyi izlemek gerekir diye düşünüyorum
Otobüs sürücülerine gelince aman ne olur bu garip, bu çilekeş insanları birde böyle hadsiz insanlarla muhatap etmeyelim.
Yarın acı fatura o zaman bizim garip sürücülere çıkar.
Adamlar sonra da ekmeklerinden de olurlar.
……………
Kırmızı çizgimiz deyince aklıma geldi.
Şu fotoğrafa bir bakar mısınız?
Siz hiç atalarımızın dedelerimizin kanları ile canları ile aldığımız bu topraklardaki bağımsızlığımızın simgesi ay yıldızlı şanlı bayrağımızın arka tampondaki bu haline ne diyeceksiniz?
Onun için belediye otobüsündeki gazilere kadınlara yaşlılara yer vermeyen genç nesle ne diyebiliriz ki
Bu sürücüde orta yaş hatta orta yaş üstü.
Aziz Müslüman asil Türk milleti mi?
………..
Yorum sizlerin.
BELEDİYE BU ZİHNEYETE
NE YAPABİLİR Kİ?
Dün çok sevdiğim bir bürokrat dostum tahmin ediyorum ki başka gazeteci arkadaşlarımızla da paylaşmıştır.
Bize şunu gönderiyordu
Dostumuz bu fotoğraflara da şöyle diyordu
“Konya Büyükşehir Belediyesi Konya'ya yakışır bir çarşı inşa etti.
"Türbeönü Çarşısı" tarihî turistik alan.
Esnafa bakar mısınız çöpü nereye atmış?”
…………….
Dünde bugün de ısrarla inatla bayram, tatil, turizm, ekonomik kriz… işlerine girmemek için direniyorum.
Çünkü ekonomik krizde bayram dönüşü bütün Konya girişlerinde araç trafiğini hatta araçların şehre giremeyip nasıl durduklarının fotoğraflarını videolarını sosyal medyada sizlerle görmüşsünüzdür.
Onun için bu konuda biraz daha sakin ve rahat bir hale geleyim ondan sonra da ülkenin kriz meselesine değineceğiz
 
GÜNÜN OKKALI SÖZÜ
Belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla.
 
NE ZAMAN ADAM OLURUZ?  
Bin bin sürücüleri döner kavşaklara ters istikametten girmedikleri zaman daha iyi ADAM oluruz.
Yorumlar
Yorum yazma kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız