DÜNYA SAHNESİ; BÜYÜK TİYATRO VE PERDE ARKASI
İnsan, bu devasa evren sahnesine adım attığı andan itibaren, kendine biçilen rolü oynamakla mükellef bir aktördür.
Birinci Perde: Sahne Açılıyor !
"Perde, ilk çığlıkla yani doğumla açılır; dünya hayatı ise ebediyete giden yolda verilen telaşlı bir moladan ibarettir."
Bu sahne hiç de ıssız değildir. Sen rolünü yaparken, seni nefesini tutmuş izleyen devasa bir seyirci topluluğu vardır:
Sessiz feryatlarıyla dağlar ve taşlar,
Kendi dillerinde zikreden bitkiler ve hayvanlar,
Gökyüzünün görünmez şahitleri melekler,
Ve seni hataya düşürmek için pusuda bekleyen şeytanlar...
Sahnede öyle anlar gelir ki, sergilediğin performansı bir bakarsın sadece şeytanlar ayakta alkışlıyor. Ego, hırs ve kibirle dolu o anlarda salonun karanlık tarafı coşkuyla inler.
Bir bakarsın, nefsine galip gelmişsin; bu kez şeytan harici tüm varlıklar yer, gök, melekler ve tabiat senin için ayağa kalkmış, sessizce seni alkışlamaktadır.
Sahnede gerçekleşen roller !
Sahnede oyun öyle kusursuz, roller öyle gerçekçidir ki, aktörler birbirlerinin maskelerini asla göremez. Yanındaki oyuncunun dost mu, düşman mı, samimi mi yoksa riyakar mı olduğunu anlayamazsın. Herkes kendi repliğinin büyüsüne kapılmıştır.
Ancak bu sahnede hiçbir şey başıboş değildir:
*Tüm senaryoyu yazan,
*Rollere karar veren,
* Ve her bir jesti, mimikten süzülen gizli niyeti bilen tek bir Güç vardır: Sahnenin Sahibi ve Mutlak Yönetmen..
Son Perde: Gerçek Yaşamın Başlangıcı !
Son perde, ölümle ağır ağır iner. Işıklar söner, dekorlar toplanır ve tiyatro sonlandırılır.
İşte insanın asıl rolü, bu son perdeden sonra, yani perde arkasında başlar. Dünya sahnesinin geçici seyircileri olan dağlar, taşlar ve hayvanlar çekilir. Geriye sadece hakikatin yazıcıları, yani melekler kalır.
Asıl büyük ve ebedi oyun, tiyatro bittikten sonra başlayacak olan gerçek yaşamdır.
O gün, dünya sahnesinde sergilenen oyunun hesabı görülür:
Kimi, dünya sahnesindeki erdemli duruşunun karşılığı olarak sonsuz bir gül bahçesinde sefaya davet edilir,
Kimi de, şeytanların alkışlarına aldanıp oynadığı oyunun neticesinde, kendi elleriyle hazırladığı bir çöplükte ebedi acıya mahkum olur.
Unutma ! Bugün sahnedesin, yarın ise kendi oyununun seyircisi...
Sağlıcakla kalınız...
