Dağ su ve ateş ruhlarının Türk kültür hafızasındaki yeri

Eski Türklerin mitolojik inanç sisteminde önemli bir yer tutan dağ, orman, dere ve ağaç, mitolojik yerana kompleksine girmekle birlikte zamanla iye kategorisi bağlamında değer kazanmıştır. Doğada her bir nesnenin iyesinin bulunması ve onların her birinin farklı özellikleri vardır. 

Türk mitolojisinde doğa yalnızca fiziksel bir çevre değil aynı zamanda ruh taşıyan kutsal bir varlık olarak görülmüştür. Özellikle dağ su ateş eski inanışlara manevi anlam yüklenen en önemli unsurlar arasında yer almıştır. 

Eski Türklerde ve günümüz Altay, Yakut Türklerinde ateş canlı bir varlık olarak düşünülmüş ve ateşin bir ruhu olduğu inancı hâkim olmuştur.

Türk kültüründe dağlar göğe yakın olmaları nedeniyle kutsal kabul edilmiştir.  Bilinen en eski toplumlardan bazıları suyu kutsal saymışlar ve onda yaratıcılık özelliği olduğunu düşünmüşlerdir.

 Bu üç unsurun ortak noktası insan ile doğa arasında manevi bir kurulmasıdır.