ŞUBATLARI SEVMİYORUM!06/02/2023…

Şubat ayı zemheriden bir gün soğuk ve yağmurlu bir kış günü.
Yurdumuzu yasa boğan, 12 ilimizi derinden üzüntülere garkeden büyük depremin 3. Yılı ve içimizdeki acı hala taptaze sıcaklığını koruyor.
Bir ölüm yıldönümüde daha.
Bazı yaralar zamanla kabuk bağladı, bazılarınınki halâ ilk günkü kadar taze.
Kimi acısını yüregine gömdü, kimisi her gün yeniden yaşıyor aynı acıyı.
Kimine göre 50 bin kimine göre 100 bin insanımızı kaybettik,kimi Annesini, Babasını Ninesini, Dedesini ,Kardeşini, Arkadaşını, veya dostunu kaybetti.
Enkazların altından çıkarılan insanların cansız bedenlerini izledik haftalarca dualarımız her an her saniye 11 ilimizden kaybettiğimiz insanımızaydı. O günlerde acıyı, hüznü, ölümü, yaşamayı , insanımızı yaşatmaya çalışmayı,insanların çaresizliğini ömrümüzde bir daha görmek istemediğimiz herşeyi gördük ve yaşadık. Nasıl bir devir nasıl bir imtihana denkgeldik. . Umarım tüm bunlardan ders çıkarmamız ve depremin değil binaların insanımızı öldürdüğü gerçeğini unutmamalıyız.
Bu yüzyılın depremi bizden o kadar çok şey aldı götürdüki.
Depremi yaşayanlar Canlarını yuvalarını hayallerini kaybetti
Devletimiz elbette birçok şeyi geri getiremez ama en azından kaybedilen yuvaları inşa etme yolunda çok ciddi yol katetti. Kim buralara kuruş dahi yardım ettiyse Rabbim bunun ecrini verecek. İnşallah.
Depremde kaybettiğimiz canlara Rabbimden rahmet diliyorum. Arkada kalanların acısını yüreğimizde taşıyoruz ve taşımaya devam edeceğiz
Unutmadık, unutmayacağız,unutturmayacağız elbette. Selam ve dua ile….