Birileri artık Şapkayı önüne Koymalı

Bu hafta oynanan Alanyaspor – Konyaspor karşılaşması, skor tabelasından çok sahaya yansıyan oyun karakteriyle konuşulacak bir maç oldu. Konyaspor cephesinde emek var, çaba var, yönetim anlamında fedakârlık var; ancak iş sahadaki futbola gelince aynı tabloyu görmek ne yazık ki mümkün değil.

Öncelikle şunu teslim etmek gerekiyor: Konyaspor yönetimi maddi-manevi anlamda elini taşın altına koyuyor. Transferler yapılıyor, teknik heyete destek veriliyor, tesisleşme yatırımları sürüyor. Şehirle kulüp arasında bağ kopmasın diye ciddi bir iletişim gayreti de var. Fakat bütün bu iyi niyetli çabalar, sahada taraftarı ayağa kaldıran bir futbol üretmeye yetmiyor.

Alanyaspor karşısında izlediğimiz Konyaspor, savunma güvenliğini önceleyen ama hücumda üretkenlik sorunu yaşayan bir görüntü verdi. Topa sahip olma oranı zaman zaman dengelense de, oyunun temposu yükseldiğinde Konyaspor’un reaksiyon vermekte zorlandığı açıkça görüldü. Özellikle üçüncü bölgede karar alma mekanizması yavaş işledi; pas trafiği yan ve geri oynanan toplarla sınırlı kaldı. Taraftarın beklediği cesur ve dikine oyun bir türlü sahaya yansımadı.

Modern futbolda artık sadece mücadele yetmiyor. Taraftar statta bir hikâye görmek istiyor. Risk alan, tempoyu artıran, rakibi baskı altına alan bir kimlik arıyor. Konyaspor ise sanki hata yapmamaya odaklanmış bir takım görüntüsünde. Bu anlayış zaman zaman puan getirebilir; ancak uzun vadede heyecan üretmez.

Burada teknik tercihlerin sorgulanması doğal. Kadro kalitesi mi yetersiz, yoksa mevcut oyuncu grubundan maksimum verim mi alınamıyor? Yönetimin desteği ortadayken, saha içindeki durağanlık teknik aklın daha fazla tartışılmasına neden oluyor. Çünkü mesele sadece sonuç değil; mesele oyun kültürü.

Konya futbol şehri. Bu şehir yıllarca mücadele eden, inanan ve zaman zaman büyük takımlara kafa tutan bir Konyaspor izledi. Bugün gelinen noktada ise taraftarın en büyük şikâyeti şu: “Mücadele var ama ruh yok, plan var ama heyecan yok.”

Yönetim üzerine düşeni yapmaya çalışıyor olabilir. Ancak futbol; bütçe tablolarıyla değil, sahadaki enerjiyle kazanılıyor. Konyaspor’un yeniden keyif veren, cesur ve üretken bir kimliğe dönmesi şart. Aksi halde tribünlerdeki sabır da, destek de zamanla azalacaktır.

Son söz şu: Konyaspor’un sorunu niyet değil, oyun. Ve bu oyunun artık değişmesi gerekiyor.
Birileri artık şapkayı önüne almalı ve şehre heyecan verme gayretine girmeli. Bence bu kesinlikle yönetim değil oyuncu ve teknik kadro diye düşünüyorum.