Bu galibiyet Recep Uçar'a yazar
Konyaspor, 100. dakikada Umut Nayir‘ın ayağından kazandığı penaltı golüyle kötü gidişatı bir anda mutluluğa, zafere çevirdi. Bu maç için çok şey söylenir ama gelin, kısa bir yorum yapalım.
Karşılaşmanın ilk yarısını değerlendirecek olursak, Kramer’in direkten dönen topu dışında hiçbir şeyi not alamadık, hiçbir şeyi hatırlamayız.
Sözüm ona, her iki takım da karşılaşmaya temkinli başlıyordu.
Konyaspor, topu Trabzonspor’a veriyor ve rakibinin üzerine gelmesini bekliyordu.
Trabzonspor, sağ ve sol kanatları kullanarak Konyaspor defansında açıklar arıyordu.
Şenol hocanın taktiği de böyle görünüyordu.
Konyaspor, topu Trabzonspor’a veriyor ve rakibinin üzerine gelmesini bekliyordu.
Trabzonspor, sağ ve sol kanatları kullanarak Konyaspor defansında açıklar arıyordu.
Şenol hocanın taktiği de böyle görünüyordu.
Ama gönüllerini değil, ömürlerini Trabzonspor’a veren bordo-mavili takımın taraftarları, ne olur beni affetsinler; Trabzonsporlu futbolcular ve kenar yönetim çoktan unu eleyip eleğini duvara asmış durumdalar.
Bu maçta mutlak üç puanın sahibi olması gereken elbette tartışmasız Konyaspor’du ama Konyaspor’da ilk yarıda böyle bir istek, böyle bir arzu ve böyle bir düşünce sahada hiç yoktu.
Sonuçta, ilk 45 dakika tatsız, tutsuz, izleyenlere acı ve hüsran verici bir bölüm olarak sona eriyordu.
İkinci 45 dakikada yürüyen bir Trabzon, saman alevi gibi parlamaya çalışan bir Konyaspor vardı.
Trabzon, tarihinin en kötü futbollarından birini oynuyordu.
Trabzon, tarihinin en kötü futbollarından birini oynuyordu.
Tribünler Recep Uçar aleyhine bağırırken, Recep hoca yaptığı dokunuşlarla 100. dakikada hem kendini kurtardı hem Konyaspor’u kurtardı hem de gelecek adına altın değerinde üç puanın sahibi olmamızı sağladı.
Teşekkürler Recep Uçar, teşekkürler Umut, teşekkürler Konyaspor!
