İnsan sormadan edemiyor,

Ne oldu acaba bize?

Aslında bunu herkes birbirine soruyor,

Ama cevabını bilen yok.

Ortalıkta büyük bir sessizlik,

Adeta yapmak kımıldamıyor cinsinden.

İnsanlar suskun ve sessiz,

İnsanlar bezgin ve yorgun.

Su üzerindeki yapraklar misali…

Olayların akışına bırakmış kendilerini.

Akışa göre yönünü çizen.

Bir o kadar umutsuz insanlar.

Takılacak bir dal, tutunacak bir el arar gibi.

Olana bitene tepkisiz…

Bir o kadar çaresiz.

Geyik muhabbeti oldu artık ülke gündemindeki meseleler.

Selamlaşmalar “Ergenekoncu ne haber?” şeklini aldı!

“Hadi gel şikeci bir çay içelim” muhabbeti gırla gitmektedir.

Ciddi olaylar bile sulandırıldı.

İnsanlar birbirine “Çok gitmez, seni de alırlar yakında!” diyor.

İnsanlar bir o kadar tedirgin ve vurdumduymaz.

Durum herkes için aynı…

Çok sevildiğinize güvenmeyecek,

Beni herkes seviyor demeyeceksiniz.

Yarın tek başınıza ve yalnız kalmayacağınızı kim garanti eder?

İnsanlardaki bu ruh hali ürkütücü,

Bu kadar kayıtsız kalmak korkutucu.

 Bugünlerde Facebook’ta dolaşan bir yazı hoşuma gidiyor.

 “Biz çocukken; Yollar bozuktu, musluklar bozuktu, ziller bozuktu, paralar bozuktu ama insanlar sağlamdı.”