İnanılmaz bir toplum olduk. Her şeyin kolayına kaçıyoruz. Sosyal eğitimden uzaklaşıyoruz. İki Kişi bir araya geldik mi ahkam kesmeye başlıyoruz. Kendimizi haklı çıkarmak için varımızı yoğumuzu ortaya koyuyoruz. Siyasi ve ideolojik yapılanmamızı hemen ön plana çıkarıyoruz. Tartışıyorken insanlığımızı unutuyoruz. Farklı siyasi görüştensek karşımızdakine fikirlerimizi dayatmaca bir şekilde kabul ettirmeye çalışıyoruz. Sinirleniyoruz, geriliyoruz. Neredeyse, yılların arkadaşlığını bir siyaset uğruna, bir ideoloji uğruna utanmadan sonlandırabiliyoruz. Aynı siyasi ve ideolojik görüşü taşısak bile bu sefer yaşam biçimimiz, dünyaya bakış açımız, değer yargılarımız tartışmamıza engel olmuyor… Velhasıl hiç uzlaşamıyoruz. Birilerinden nemalanan, siyasi ve ideolojik görüşüyle kendilerine rant sağlayan kişiler çok çabuk anlaşıyor. Bunları bu grubun dışında tutuyorum. Zira bu grup parayı gördü mü her şeylerinden vazgeçerler. Sevgili dostum, arkadaşım Avukat Necip kardeşim diyor ki  “Kiminle görüşsek yüzde seksen anlaşamıyoruz” diyor.  Hiç haksız değil.  Mutsuz bir toplum olduk. Bunda medyanın da yüksek oranda payı var. Her gün canımızı sıkan haberlerle karşılaşıyoruz. Siyaset; iktidar-muhalefet kavgasıyla her gün önümüze geliyor. Haksız uygulamaların ardı arkası kesilmiyor. Çıkan yasalar bizleri memnun etmiyor. Bir kısmımız siyasi kimliğimizi ön plana çıkarıp karaya ak diyebiliyoruz. Yani kimlik ve kişiliğimizde bozulmalar gittikçe artıyor. Okumuyoruz. Kulaktan dolma ruhumuzu okşayan şeylere hemen inanıyoruz. Doğru olmadığını bildiğimiz şeyleri doğru diye savunmaya çalışıyoruz. Yasama, yürütme, yargı her gün manşetlerde. Gün geçmiyor ki bu üç ergle ilgili sansasyonel bir haber çıkmasın. Bu duruma mankenler, şarkıcılar. Türkücüler üzülüyorlar. Medya bize artık yeterli ilgiyi göstermiyor diye. Devletin kurumları şapır şapır dökülüyor. Mit için de mit olmuş. KİK (Kamu İhale Kurumu) yolsuzluklardan basını alamıyor. Spor derseniz ayaklar altında. Meydan kadın ve çocuklara kaldı. Sonuç biz bu topluma ilimi, bilimi öğreteceğiz, gençlerimizi üniversitelere sokacağız derken insanlık eğitimini unutmuşuz. Otobüste bir gencin bir yaşlıya yer vermesini haber yapacak hale geldik. Yazıklar olsun bize…  Devlet her şeyden vazgeçip 7 den 70 e herkese insanlık eğitimini önünü açmalıdır. Hoşgörü yeniden damarlarımızda dolaşmalıdır. İmdat seslerini duyar gibiyim. Kim mi ölüyor? Tabi ki insanlık… Kalın Sağlıcakla…