KURANI KERİMİ BABAMDAN ÖĞRENDİM

 

Konya’nın Hatunsaray nahiyesinde 1955 yılının 1 Eylül’ünde doğdum. Babam beni küçük yaşta İlkokula başlatmış. Beş yaşını bitirir bitirmez İlkokula başladım.

İlkokula gittiğim sene ilk dönemi ve karne sevincimi hayal-meyal hatırlıyorum.  

Babam Muammer Karapınar hafızdı, aynı zamanda imamlık yapıyordu.

Bir evin bir oğlu olan babam, Hayrettin Karaman ve Bekir Topaloğlu ile aynı sınıfta okumuş, ancak çeşitli sebeplerden dolayı İmam Hatip Okulundan mezun olamamış.

Ben altı kardeşin en büyüyüm. Biz, dört erkek, iki kız kardeşiz.

İlkokulun bir kısmını Hatunsaray’da bir kısmını babamın imamlık yaptığı Obruk’un Suruç yaylasında okudum.

O yıllarda imamların ücretini halk karşılıyordu.

Ben 4. Sınıfın yarısındayken, babam Konya’ya döndü.

Çaybaşında bir eve yerleştik.

 O zamanki ismi 27 Mayıs İlkokulu olan Yunus Emre İlkokuluna devam etmeye başladım.

Bu okulda ilkokul 4. Sınıfın yarısını ve beşinci sınıfı Ali Ertaş’ta okudum. Ali Ertaş öğretmen, Allah rahmet eylesin, bizi mezun ettikten sonra vefat etti.

5. sınıfı bitirdikten sonra İmam Hatip Okulu imtihanlarına hazırlanıyordum.

Kuranı Kerimi babamdan öğrendim. Babam o günlerde İmamlık imtihanlarına girdi. Kazanınca tayini Kızılören’e çıkmıştı.

Yazın Kızılören’e gittim. İki günde elifba cüzünü hatmettim. 3. Gün Kurana geçtim. Bir yaz babamdan Vedduâdan aşağısını öğrendim. Kızılören Çamlık’ta kendi kendime öğrendiklerimi tekrar ettim.

O bilgiler İmam Hatip Okulunda çok işime yaradı.

Aymanas tarafında bir evimiz vardı. Babam o evi 19 bin liraya almıştı.

Babam annemle beraber Kızılören’e gitti. Benim ve kardeşlerimin başında köyden gelen ninem refakatçı olarak durdu.

İmam Hatip Okuluna rağbet çok olunca, okula girecek olan öğrencileri imtihan ediyorlardı. İmam Hatip Okulu imtihanlarına girdim. Kazananlar listesinde ismimi göremedim.

150 kişi alıyorlardı. Listede ismimi göremeyince, kazanamadım diye ağlayarak eve geldim. Babam kazanman lazımdı diye kızdı. Ertesi gün okula kendi gitti.

Meğer İmam Hatip Okulunu üçüncü olarak kazanmışım.

Çocukluk işte,  kendimden emin olamayınca, listenin en üstüne bakmak sanırım aklıma gelmemişti.

 

GÜNDE YÜZ SİMİT SATARDIM

 

Kardeşlerimden üçü İmam Hatip mezunu. Kardeşlerimden Hasan Hüseyin Karapınar İmam Hatip Okulunun 1971’de orta kısmının kapanmasına rast gelince Lise’den mezun oldu.

1966-67 eğitim dönemimde İmam Hatip Okuluna başlamıştım.

Biz çok variyetli bir aile değildik. Babam 252 lira maaş alırdı. Konya’ya geldiğinde Belediye’de tahsildarlığa geçti.

Bende simit satmaya başladım. Sabahları yüz tane simit alırdım. Aksinne mahallesindeki Ak caminin orada ufak bir simitçi fırını vardı.

On yaşını yeni bitirmiş, on bir yaşına girmiştim. Anam beni sabah beşte kaldırırdı. Sabah namazını kıldıktan sonra simitçiye gider, tanesi 18 kuruş olan yüz simidi alır, tanesini 25 kuruştan satardım.

Günlük 7 liradan ayda 210 lira kazanıyordum.

Bu babamın maaşına yakın bir paraydı.

Yazın babamın bir dostu bana üç tekerlekli bir bisiklet hediye etti. Nların Taşhan civarında bir tamirci dükkanları vardı.

Orada üç tekerliyi seyyar araba haline getirdik.

 

KURUYEMİŞ İŞİNDE ÇEKİRDEKTEN YETİŞTİM

 

Çıkrıkçılar içerisinde Gönül leblebicisi vardı. O leblebicinin hemen karşısında da Kısmet Kuruyemiş bulunuyordu.

 Onlara gittim. Dedik ki, ben İmam Hatip Okulunda okuyorum. Bana beş kilo ayçekirdeği verin ben satayım parasını getireyim. Ama ayçekirdeğini alacak param yok.

Razı oldular. Evimiz Gürden’de. Hemen Meram Yeniyol otobüsüne bindim. Değirmen durağında indim.

Değirmen durağı ile evimizin arsı bir kilometre, koşarak eve vardım.

Anneme, bana dedim bir çay bardağı verir misin? Ne yapacaksın dedi.

Ayçekirdeği satacağım.

Annem bana bir çay bardağı verdi.

Nereden akıl ettiysem, bir miktarda gazete kağıdı aldım. Onlardan külah yaptım.

Kayalıpark’ın köşesine durdum. Bir çay bardağı ayçekirdeği 25 kuruş diye satmaya başladım.

İki saat içinde satmışım.

Birde baktım ki, beş kiloluk bir ayçekirdeği bana on lira kâr getirdi.

Böylece  günde 17 lira kazanmaya başlamıştım.

Bazen sen bu işe nereden girdin derler.

Ben kuruyemiş işinde çekirdekten yetiştim diye cevap veririm.

Mevlüt Katırcı diye bir tanıdığımız vardı. onun vasıtasıyla Konya belediyesi  Hesap İşleri Müdürü Ali Ataman’a ulaştık. Kuruyemiş satıcılığı için 2 metrekarelik bir alan için işgalsiye ruhsatı aldık.

Bu ruhsatın senelik karşılığı 25 liraydı.

O zamanlar bütün otobüsler Kayalıparktan kalkıyordu. Bütün şehirde üç tane Minibüs hatta vardı.

Bu hatlar Meram Yeni yol, Meram Eski Yol ve Lalebahçe hatlarıydı.

Bu hatların da hareket merkezi Kayalıpark’tı. Konya’nın en işlek yerinde, en işle caddesinde işgaliye ruhsatı almıştık. Günde yüz kilodan fazla ayçekirdeği satmaya başladık. Sonra diğer kuruyemiş çeşitlerini devreye girdi.

 

BU ÇAYI KİM SÖYLEDİ?

 

İmam Hatip’in ilk dört sınıfını takılmadan bitirdim. 1967’de okula başladığımızda Müdürümüz Rıfkı Baydur’du. Biz mezun eden Müdür ise Bayram Başpınar oldu.

Okulun orta kısmını bitiriken 28 dersimiz vardı.

Öğretmenlerimizden hatırlayabildiklerim arasında Ahmet Kurhanlar, Havva Ersoy, İsmet Kütükçü, Sabahat Küçükezber, Lefter lakaplı Abdurrahman Hocam ve Hasan Kıvrak.

Hasan Kıvrak Hocam Antalyalıydı.

Rahmetli olmuş, kısa boyluydu.

O gün yazılı yapıyordu. Bende hareketli bir öğrenciydim. Yazılı devam ederken, kapı çalındı.

Çaycı bir çay getirdi.

Çaydan bir yudum aldı, ve sordu;

-         Bu çayı kim söyledi?

Sınıfta kimse konuşmadı.

Kim yaptı diye yine sordu, yine cevap yok.

Bunu dedi yapsa yapsa Karapınar yapar.

Çayı ben söylemiştim.

 

GEBERSENİZ DE OKULU TATİL ETMEYECEĞİM!

 

5. sınıftayız. İsmet Paşanın vefat ettiği yıl. 1973 yılı. Müdürümüz Rıfkı Baydur, iyi bir İnönü taraftarıydı.

O gün hüngür hüngür ağladı. Okulda yas ilan etti. İsmet Paşayı anma programı düzenledi.

Rıfkı Hocam’dan kızı vasıtasıyla haber alırdım. 102 yaşında vefat etmiş.

Oldukça dinçti. Bu dinçliğini her sabah soğuk suyla abdest almasına ve Öğretmenevlerinde ki evinden, okula kadar yürümesine borçlu olduğunu söylerdi.

Konya Müftüsü Şükrü Özbuğday sıra arkadaşımdı, bir diğer sıra arkadaşımda Mustafa Kaçar Hoca.

Birgün kaloriferler yanmıyor. Hava soğuk. Ne yapalım da , okul tatil olsun diye düşündüm.

Rıfkı Baydur Hoca hem Okul Müdürümüz, hemde Tarih dersimize giiryor.

Hocam derse girmeden arkadaşlarımla anlaştım. Bir kağıda, “ Öksür arkaya ver” diye yazdım. Bu bir parola gibiydi.

Hoca derse girdi ders anlatmaya başlayınca, ben öksürdüm, kağıdı arkaya verdim. Kısa bir süre sonra, öksürük sesinden hocanın anlattıkları anlaşılamaz oldu.

Rıfkı Hocayı şimdiye kadar öyle gazaplanır bir şekilde hiç görmemiştik.

Bağırarak şöyle dedi;

Geberseniz de okulu tatil etmeyeceğim!...

Şükrü Özbuğdayı çok severdi. Onun sendiği dualar, aşırlar vardı. Özbuğday’dan onları okumasını isterdi.

 

HOCALARIMIZLA ARAMIZDA İYİ BİR ÜNSİYET VARDI

 

Halit Barkale’de bizim Hocamızdı. Bayan öğretmenlerimiz Mualla ve Handan hanımlar, yaş olarak bizden birkaç yaş daha büyüktüler.  

 Hocalarımız derse girdiklerinde Osmanlıcaya olan aşinalığımıza hayret ederlerdi. Onların içinden çıkamadığı kelimeleri ve deyimleri Hocalardan daha iyi açıklayabilen arkadaşlarımız bulunuyordu.

Hocalarımızla aramızda iyi bir ünsiyet vardı. hiçbir zaman saygısızlığımız olmadı.

Yıl sonlarında Hocalarımızın taklitleri yapılırdı. Taklit yeteneği olan arkadaşlarımız gerçekten bu konuda ustaydılar.

Farsça Hocamız Kemal Dündar’dan çok daha iyi Farsça bile arkadaşlarımız vardı. ancak hiçbir zaman saygısızlık yaşanmadı.

O dönem mezunlarından hemen herkes okudu. Herkes iyi yerlere geldi.

Şükrü Özbuğday şu anda Konya Müftüsü, Din İşleri Yüksek Kurulunda iki dönem bulundu. Okul arkadaşlarımızdan Yusuf Eseroğlu, Meram Müftüsüydü. Yine arkadaşlarımdan Ahmet Özkan şu anda Meram Müftüsü.

Ahmet Özkan’le birlikte Cemel Ali Dede camiinde birlikteydik.

Rıfkı Baydur Hocam emekli olduktan sonra, Konya Yüksek İslam Enstitüsünde İnkılap tarihi derslerine girdi.

Bayram Başpınar daha disiplinli bir Müdürdü. İyi bir hocamızdı amma yumuşak huylu değildi.

Ondan sonra Hacıismailoğlu Müdür oldu. Ancak biz bu arada mezun olmuştuk.

Coğrafya dersimize daha sonra Konya Milli Eğitim Müdürü olan Ömer Kaya gelirdi.

Mustafa Akdedeoğlu, Tefsir dersimize gelirdi. Biz ona bembeyaz saçlarından dolayı “ Ak Baba” derdik. Son derece mülayim ve sessiz bir insandı. Arapça dersine Abdurahman Koçak geliyordu. Her hocamızın ayrı bir lakabı vardı.

Bir başka hocamız olan İsmail Hakkı Uca, İmam Hatip Okulunu yanı başında olan Karpuzoğlu Camiinin İmamı Ali Uca’nın oğluydu.

Hacıveyiszade Mustafa Kurucu Hocaefendinin öğrencileri bizim hocamızdı.